her şey kontrol altında!

Kentte yürüyüş zamansal ve mekansal deneyimleriyle kişiyi o yere katılmaya davet eder. Bu süreçte kentin bir parçası olan kişi kentteki ritimleri yakalar ve uyum sağlarken kendi ritmiyle kentin ritminde değişikliğe sebep olur. Yürüyüşün rotası, bir doğrultusu ve amacı olmasının yanı sıra yürüyenin öznel kararları doğrultusunda takip ettiği iz ile değişime uğrar. Le Breton’un dediği gibi, kentte yürüyüş, yürüyenin tüm bedeniyle katıldığı ve kenti kendi öznelliğinde oluşturduğu bir eylemdir.¹

Tarihsel katmanları, yazınsal anlatılardaki varlığı, geçirdiği değişimler, gündelik yaşam pratikleri ile turistik eylemlerin çakıştığı Divanyolu, yürüyenin yeniden hikayeler kurduğu bir deneyime çağırır. Zamansal ve mekansal çakışmalara yürüyenin öznel bakışı da eklenir. Harmanşah makalesinde ‘bellek’ in mekanların varlığını sürdürmesinde önemini vurgularken günlük hayat pratiklerinin eşliğinde mekanla ilgili kurduğu öyküsel bağlantıları biriktirdiği ‘toplayıcı bellek’ ten bahseder.² Divanyolu’nun yürüyüşü de tüm bu öyküsel bağlantılara bir yeni katman olarak rota boyunca kontrol nesneleri, kontrol mekanları ve onların denetleyicilerinin ritmini takip eder.*

1.David Le Breton, ‘Yürümeye Övgü’, İsmail Yerguz, Sel Yayıncılık, 2008

2.Ömür Harmanşah, ‘Mekansal Hikayeler’, Mimarlık, sayı 274, 1998, s.23

rota_eleştiri metni_gorsel

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: